เด็กซน เด็กดื้อ ไม่เชื่อฟัง

กรณีที่เด็กไม่ค่อยสนใจวิทยากรเอก (โดยเฉพาะเด็กโต) ในช่วงอธิบายความรู้ทั่วไป มีลูกเล่น  คือ  ให้เด็กเลือกเพื่อนๆ ที่เด็กเห็นว่าน่าสนใจที่สุด  แล้ววิทยากรเอก  เชิญเด็กผู้นั้นมาเป็นแบบในการสาธิต  ท่านั่งสมาธิ  ท่ายืน  และท่าเหยียดเท้า  เด็กจะสนใจทำตามเป็นอย่างดี

กรณีเด็กโดยเฉพาะเด็กโตไม่ยอมท่องตามวิทยากรเอกในขณะวิทยากรเอกอธิบายฐานทั้ง  7  ฐาน  แก้โดย 

“ในทุกขั้นตอนครูจะมีคะแนนให้นะครับ  แต่ครูไม่ทราบว่าจะให้คะแนนอย่างไรนอกจาก  ขอเช็คความพร้อมเพรียงของนักเรียน  ขอให้นักเรียน ขอให้ ท่องตามครูดังๆ นะครับ” 

ในกรณีที่เป็นสามเณร  เราก็บอกว่า  “ความพร้อมเพรียงของหมู่คณะถือเป็นคุณธรรมอย่างหนึ่ง  กระผมขอนิมนต์สามเณรแสดงความพร้อมเพรียงกัน  โดยการท่องตามผมนะครับ  นิมนต์ครับ”  และควรหมั่นให้ยาหอมบ่อยๆ คือหมั่นชมเมื่อเห็นว่านักเรียนทำได้ดี  “ดีมากครับ  พร้อมเพรียงกันดีมาก  มีสิบคะแนนครูให้เต็มสิบเลย”

กรณีวิทยากรทราบว่ามีเด็กแสบเด็กดื้อมาฝึกร่วมด้วย วิธีแก้มีดังนี้

๑.การจัดแถวให้แยกชาย,หญิง เพราะผู้หญิงเรียบร้อยกว่าผู้ชาย ถ้านั่งรวมกันผู้ชายจะแกล้งผู้หญิง

๒.คุยกับนักเรียนก่อน เพื่อเป็นการ จูงใจเด็ก เรามาสอนเด็ก ๆ ไม่ต้องใส่วิชาการมาก กรณีตัวอย่าง เช่น

เกริ่นนำ

วิทยากร : นักเรียนรู้ไหมครูมาทำอะไร..?

นักเรียน : ฝึกสมาธิ

วิทยากร : ฝึกสมาธิแล้วได้อะไร..?

นักเรียน : เรียนเก่ง

วิทยากร : เรียนเก่งแล้วเป็นอย่างไร..?

นักเรียน : ......(ตอบไม่ถูก)

วิทยากร : เรียนเก่งแล้วเป็นอย่างไร (ยกตัวอย่างวิทยากรที่มาด้วยกัน)

                ดูวิทยากรแต่ละท่านครับ ท่านมีอาชีพเป็น...(ยกย่องวิทยากรให้เด่นขึ้นมา เป็นตัวอย่างแก่เด็กๆ )

วิทยากร : ใครอยากเป็นอย่างวิทยากรบ้าง...ยกมือ

                ใครอยากฝึกสมาธิบ้าง...ยกมือ

                ใครที่ไม่อยากฝึก ครูจะแยกโดยไม่ต้องฝึกร่วมกับเพื่อน ใครไม่อยากฝึกยกมือ

เด็กแสบ : ยกมือ

วิทยากร : ดีมาก มีความกล้าหาญดีมาก ครูจะให้แยกไปเรียนบนเวทีข้างบนนะครับ

เด็กแสบ : ทำท่าไม่อยากไป

วิทยากร : (แก้ไขโดย) เอ้า...ปรบมือให้เพื่อนหน่อย (พอมีเสียงปรบมือเด็กจะยอมออกไปฝึกตามที่สั่ง)

วิทยากร : สำหรับนักเรียนข้างบนเวที ขอให้เพื่อนๆ ช่วยกันให้คะแนน วิทยากรก็จะช่วยให้คะแนน ถ้าไม่ตั้งใจอาจกลับบ้านช้ากว่าเพื่อนๆ นะครับ

นี่เป็นเพียงเหตุการณ์ตัวอย่างหนึ่งเท่านั้น



-          วิทยากรเอกเปรียบเสมือนแม่เหล็กที่ต้องเปิดใจผู้ฝึกให้ได้  เมื่อผู้ฝึกเขาเปิดใจรับเราแล้ว  การสอนจะมีประสิทธิภาพยิ่ง